Pełnomocnictwo potwierdzanie procedura kpc. Brak potwierdzenia przez „stronę” to nieważność.

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż adwokat M. A., w postępowaniu przed Sadem pierwszej instancji w okresie od dnia 18 czerwca 2015 r. do dnia 8 lutego 2016 r., działała w imieniu ubezpieczonego bez umocowania. Przepis art. 379 pkt 2 k.p.c. stanowi, że nieważność postępowania zachodzi wówczas, gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Nie budzi wątpliwości, że brak należytego umocowania pełnomocnika strony, w rozumieniu art. 379 pkt 2 k.p.c., dotyczy sytuacji, gdy w tym charakterze występowała osoba, która mogła być pełnomocnikiem, lecz nie została umocowana do działania w imieniu strony.

Oceniając zaś dopuszczalność i prawną skuteczność następczego potwierdzenia czynności procesowych dokonanych bez umocowania, wykorzystać należy poglądy zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 23 stycznia 2009 r. (III CZP 118/08, LEX nr 470691). Dokonując wykładni art. 97 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjął, iż strona przed uprawomocnieniem się wyroku może potwierdzić dokonane czynności procesowe, to znaczy, że następcze potwierdzenie czynności procesowych przez stronę jest dopuszczalne. W sytuacji, w której strona z takiej możliwości skorzystała, przyczyna nieważności, o jakiej mowa w art. 379 pkt 2 k.p.c., zostaje usunięta ze skutkiem ex tunc, co powoduje brak podstaw do uchylenia wydanego w sprawie wyroku na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. Stwierdziwszy, że pełnomocnik strony jest nienależycie umocowany, sąd powinien wezwać stronę do potwierdzenia czynności procesowych dokonanych przez niego, wyznaczając jej termin, a w razie jego bezskutecznego upływu, ocenić brak umocowania pełnomocnika stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Pogląd taki jest ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1968 r., III CZP 93/68). Uzasadnione zatem jest stwierdzenie, że brak formalny pisma procesowego w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika może być usunięty potwierdzeniem strony dokonanych przez niego czynności. W tym celu sąd powinien wyznaczyć stronie odpowiedni termin. W realiach niniejszego sporu Sąd drugiej instancji postąpił w opisany wyżej sposób i wyznaczył adwokat M. A. termin do wykazania umocowania lub wykazania potwierdzenie czynności procesowych w imieniu mocodawcy. Termin ten upłynął bezskutecznie. Odnosząc się zaś do twierdzeń podniesionych w uzasadnieniu zażalenia, podkreślić należy, iż w aktach niniejszej sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu, którym adwokat M. A. mogłaby wykazać swoje umocowanie do reprezentowania ubezpieczonego w toczącym się w okresie od dnia 18 czerwca 2015 r. do dnia 8 lutego 2016 r. sporze przed Sądem Rejonowym w W. Brak również jakiegokolwiek dowodu, że ubezpieczony potwierdził następczo czynności procesowe z jej udziałem.

W efekcie, postępowanie sądowe z udziałem osoby, która wprawdzie może być pełnomocnikiem, ale nie przedłożyła dokumentów pełnomocnictwa wykazujących umocowanie do występowania w imieniu strony i nie została przed

Sądem pierwszej instancji wezwana w trybie art. 130 § 1 k.p.c. do ich przedłożenia, a brak w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika nie został usunięty, jest dotknięte nieważnością, w rozumieniu art. 379 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., III CZP 19/09, LEX nr 512985).

W związku z powyższym, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/ii-uz-72-16-nastepcze-potwierdzenie-czynnosci-522335091

blog partnerski sklepu
Updated: 19 lutego 2022 — 14:55

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *