Gddkia odprowadza wody (też do ziemi) skarga na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Skarżąca wskazała nadto, że pozwolenie wodnoprawne, na podstawie którego ustalono opłatę stałą, zostało wydane w oparciu o poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (dalej jako: Prawo wodne z 2001r.), która utraciła moc w związku z wejściem w życie ustawy Prawo wodne z 20 lipca 2017r. Zgodnie z art. 545 ust. 7 p.w., pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują moc. Zwrócono uwagę, że w poprzedniej ustawie wody opadowe lub roztopowe mieściły się w pojęciu ścieków, ze wskazaniem, iż chodziło o ich wprowadzanie do wód lub do ziemi (art. 9 ust. l pkt 14 lit. c Prawo wodne z 2001r.). Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 tej ustawy pozwolenie wodnoprawne było wymagane na szczególne korzystanie z wód, przez które zgodnie z art. 37 pkt 2 ustawodawca definiował wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Natomiast zgodnie z art. 389 pkt 1 p.w., pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Ustawodawca w art. 35 ust. 3 pkt 7 określając katalog usług wodnych wyraźnie wskazał, że w odniesieniu do wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, dotyczy to odprowadzania do wód lub do urządzeń wodnych. Zatem zostały zaznaczone te sposoby odprowadzania jako odrębne, bez przywołania sposobu ich odprowadzania do ziemi. Mając przy tym na uwadze, że w nowej ustawie dokonano zdefiniowania urządzeń wodnych (art. 16 pkt 65 lit. a p.w.), gdzie wskazano wyraźnie na kanały i rowy, nie można przyjąć, że dotychczasowy sposób rozróżnienia na odprowadzanie wód do ziemi odpowiada i jest tożsamy z odprowadzaniem ich do wód w myśl nowej ustawy. A obowiązek ponoszenia opłaty stałej na gruncie nowej ustawy został przypisany jedynie w odniesieniu do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód. Mając na uwadze wydane pozwolenie wodnoprawne dotyczące odprowadzania wód opadowych i roztopowych zarówno do rzeki (wyloty „[…]”), jak i do ziemi („[…]”), brak jest podstaw prawnych do uznania, że wymienione w nich dwa odrębne sposoby odprowadzania wód, aktualnie stanowią odprowadzanie wyłącznie do wód, z czym wiąże się obowiązek ponoszenia opłaty stałej.

(…)

Przy czym odbiornikami podczyszczonych ścieków deszczowych są: rzeka B, rzeka L, rzeka B, potok W, oraz rowy melioracyjne („[…]”). Nadto zaznaczono, że przy właściwej eksploatacji systemu kanalizacji deszczowej i urządzeń podczyszczających wskaźniki zanieczyszczeń wód opadowych i roztopowych w punkcie ich zrzutu do odbiornika będą spełniały wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska. W toku postępowania, poza sporem pomiędzy stronami, pozostaje natomiast okoliczność, że inwestycja powyższa została zrealizowana, oraz iż wody opadowe i roztopowe w powierzchni drogim krajowej „[…]” na wskazanym wyżej odcinku odbywają się w sposób określony w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotowa opłata stała została ustalona w oparciu o przepisy ustawy z 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 z późn.zm) dalej: p.w. Ich wejście w życie było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy nr 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, ze zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), dalej jako: Dyrektywa ramowa. W uzasadnieniu do projektu tej ustawy wskazano, że Dyrektywa ramowa podkreśla konieczność zastosowania instrumentów ekonomicznych w celu racjonalizacji użytkowania zasobów i wynikających z tego strat w środowisku. Zgodnie z art. 5 i art. 9 oraz załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności o zasadę „zanieczyszczający płaci”/”użytkownik płaci”. Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych. Ponadto państwa członkowskie mają zapewnić, że polityka opłat za wodę przewiduje odpowiednie działania zachęcające użytkowników do efektywnego wykorzystania zasobów wodnych i w ten sposób przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych tej dyrektywy (Druk nr 1529 Rządowy projekt ustawy – Prawo wodne z 2017r.). Z art. 9 Dyrektywy ramowej wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. Zasadę tę ujęto w art. 9 ust. 3 p.w., zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. W związku z tymi zapisami, wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który ma się przyczynić do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Jednym z takich instrumentów – zgodnie z art. 267 pkt 1 p.w., są opłaty za usługi wodne, w tym stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. c) p.w. za usługi w postaci odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Stosownie zaś do art. 270 ust. 11 p.w. opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych.

źródło: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/64379105D9

II SA/Ol 399/18 – Wyrok WSA w Olsztynie

blog partnerski sklepu
Updated: 8 stycznia 2022 — 20:22

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *