Kategoria: prawniczo – sądowe

Pełnomicnik z urzędu, utrata zaufania, wypowiedzenie? Nowy pełnomocnik z urzędu?

W tym miejscu wskazać należy iż ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego (art. 118 § 1 k.p.c.). W kwestiach nieuregulowanych, do pełnomocnictwa urzędowego mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące pełnomocnictwa procesowego, którego źródłem jest oświadczenie woli strony jako mocodawcy. Przepisy o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę (art. 94 § 1 k.p.c.) mają więc odpowiednie zastosowanie do wypowiedzenia pełnomocnictwa adwokatowi (radcy prawnemu), którego dla strony ustanowił sąd . W obecnym stanie prawnym brak jest ustawowych przesłanek do skutecznego żądania ustanowienia kolejnego pełnomocnika z urzędu, po wypowiedzeniu przez stronę pełnomocnictwa pierwszemu adwokatowi (radcy prawnemu) z urzędu. Jedynie w dwóch przypadkach ustawodawca przewidział wyznaczenie innego adwokata lub radcy prawnego dla strony korzystającej z pomocy pełnomocnika z urzędu. Ma to miejsce wówczas, gdy sąd zwalnia z ważnych przyczyn adwokata (radcę prawnego), na jego wniosek, od obowiązku zastępowania strony w procesie (art. 118 § 3 k.p.c.) oraz w przypadku, gdy pełnomocnik sporządził, bez zachowania zasad należytej staranności, opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej lub skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 118 § 5 w związku z art. 118 § 6 k.p.c.).( vide:postanow. SN z 24.05.2012r- VCz 11/12 ).

Skoro jednak Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek powoda o zmianę pełnomocnika i zwrócił się do ORA o wyznaczenie kolejnego pełnomocnika to w ocenie Sądu Okręgowego pierwszemu pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie za wykonana pracę”

źródło: http://orzeczenia.torun.so.gov.pl/content/$N/151025000004003_VIII_Cz_000364_2013_Uz_2013-07-05_001

Sygn. akt VIII Cz 364/13 SO Toruń

Nadpłata, wypowiedzenie umowy, bank.

Umowa zawarta przez strony po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych nie może być wykonywana, zastosowana klauzula waloryzacyjna sprzeczna była z naturą kredytu bankowego, istotą waloryzacji, a ponadto naruszała zasady współżycia społecznego, jako niedająca się pogodzić ze społecznym poczuciem sprawiedliwości oraz ekwiwalentności świadczeń a także dobrymi obyczajami w stosunkach z konsumentami. Z tych względów omawiane postanowienia umowne pozostawały w sprzeczności z art. 69 ust. 1 prawa bankowego, w zw. z art. 353, 358 1 §2, 5 k.c., naruszały art. 6 ust. 1, 7 dyrektywy (…)i jako takie były nieważne, a w konsekwencji, z powodów wskazanych wyżej, Sąd stwierdził nieważność całej umowy i powództwo oddalił.

źródło: http://orzeczenia.slupsk.so.gov.pl/content/$N/151020000000503_I_C_000685_2019_Uz_2020-02-24_001

SO Słupsk Sygn. I C 685/19. Abuzywnych nie dało się zastąpić?


O zastosowaniu art. 505 pkt 3 decyduje kryterium formalne: źródłem wierzytelności, która nie podlega potrąceniu, ma być czyn niedozwolony (art. 415 i następne) [tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 23 stycznia 2004 r. sygn. III CK 251/02]. Zauważyć dodatkowo należy, że dowody dołączane przez pozwanego w toku postępowania, na które powołuje się pozwany w apelacji dotyczą jego rozliczeń dotyczących spłaty kredytu zaciągniętego przez D. D. oraz zapłaty podatku w imieniu klubu, nie dotyczą kwot objętych żądaniem pozwu, a tylko tych objętych zarzutem potrącenia, które z uwagi na treść art. 505 pkt.3 k.c. nie mogły zostać wzięte pod uwagę.

Apelacja powoda natomiast musiała odnieść skutek. Powód domagał się zasądzenia odsetek od dat, w których pozwany wypłacał z kasy klubu poszczególne kwoty. Roszczenia z tytułu czynów niedozwolonych są wymagalne nie od daty kiedy szkoda powstała, ale zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, ewentualnie od daty uznania tego zobowiązania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie albowiem pozwany w oświadczeniu z 28 listopada 2013 roku zobowiązał się do zwrotu powodowi pobranych z konta klubu kwoty 6747,05zł do 15 grudnia 2013 r., a zatem żądanie było wymagalne od dnia następnego to jest od 16 grudnia 2013 r. Z tej przyczyny Sąd odwoławczy zmienił orzeczenie w zakresie odsetek zasądzając je od dnia 16 grudnia 2013 r. Co do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów Sąd uwzględnił żądanie zwrotu opłaty od pozwu i sporządzenia pism przedsądowych oraz pozwu – z zgodnie z przedłożonymi fakturami a także koszty stawiennictwa osobistego członków, którzy stawili się na rozprawie trzykrotnie, co dało łącznie koszty w kwocie 760,61zł.”

źródło: http://orzeczenia.gliwice.so.gov.pl/content/$N/151515000001503_III_Ca_001942_2015_Uz_2016-06-08_001

Art. 388 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie, niedołęstwo lub niedoświadczenie drugiej strony, w zamian za swoje świadczenie przyjmuje albo zastrzega dla siebie lub dla osoby trzeciej świadczenie, którego wartość w chwili zawarcia umowy przewyższa w rażącym stopniu wartość jej własnego świadczenia, druga strona może żądać zmniejszenia swego świadczenia lub zwiększenia należnego jej świadczenia, a w wypadku gdy jedno i drugie byłoby nadmiernie utrudnione, może ona żądać unieważnienia umowy. W myśl § 2 cytowanego przepisu uprawnienia powyższe wygasają z upływem lat dwóch od dnia zawarcia umowy.”

źródło: http://orzeczenia.waw.sa.gov.pl/content/$N/154500000000503_I_ACa_000722_2018_Uz_2019-11-26_001

Sąd: „apelacja nie jest zasadna” Sygn. akt I ACa 722/18 (Warszawa).

Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

SN podkreślił, że choć przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości ma ocenny charakter, to z brzmienia art. 441 § 1 KPC wynika, że składa się na nie „w szczególności” wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Z orzecznictwa SN wynika, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (por. orzecznictwo przytoczone w postanowieniu SN z 20.5.2020 r., I CO 21/20, Legalis).

źródło: https://legalis.pl/przeslanki-przekazania-sprawy-innemu-sadowi-rownorzednemu/

Zalanie, podtopienie, prawo wodne, wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Art. 29. – [Zakaz zmiany stanu wody i odprowadzania wody] – Prawo wodne.

Dziennik Ustaw

Dz.U.2017.1121 t.j.

Akt utracił moc

Wersja od: 1 września 2017 r.Art.  29.  [Zakaz zmiany stanu wody i odprowadzania wody]1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:1)zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich;2)odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

źródło: https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/prawo-wodne-16913600/art-29

http://kancelariamaslowska.pl/2017/10/30/naruszenie-stosunkow-wodnych-w-swietle-nowego-prawa-wodnego/