Instytucja potrącenia, potrącenie kc a delikt.

Z zawartych tam wyjaśnień wynika, że potrącenie zgodnie z art. 499 k.c. następuje przez jednostronną czynność prawną jednego z wzajemnych wierzycieli. Skutkiem tej czynności jest wygaśnięcie wierzytelności obu stron do wysokości wierzytelności niższej (art. 498 § 2 k.c.), z chwilą, kiedy potrącenie stało się możliwe. Od czynności prawnej potrącenia, czyli zdarzenia prawa materialnego o wskazanych skutkach, należy odróżnić zarzut potrącenia, czyli powołanie się przez stronę w procesie na fakt dokonania potrącenia i wynikające stąd skutki. Zarzut ten jest czynnością procesową.

W przedmiotowej sprawie takowy zarzut nie został zgłoszony, gdyż potrącenie nastąpiło wcześniej w ramach przeprowadzonego przez ubezpieczyciela postępowania likwidacyjnego. Rozpatrując więc tylko i wyłączenie materialne aspekty potrącenia, na które wskazało pozwane (…) uznać należało, że potrącenie wierzytelności pozwanego z roszczeniem powoda nie może prowadzić do umorzenia ich wierzytelności. Zgodnie bowiem z treścią art. 505 k.c. nie może zostać umorzona przez potrącenie wierzytelność wynikająca z czynu niedozwolonego. Zakazy potrącenia zawarte w tym przepisie ustanowione zostały w interesie wierzyciela, któremu wierzytelności wymienione w tym przepisie przysługują. Wobec tego potrącenie wymienionych w tym przepisie wierzytelności jest niemożliwe wbrew woli takiego wierzyciela. Rozwiązanie to jest podyktowane potrzebą ochrony interesu wierzyciela pasywnego, który musi poddać się skutkom skierowanego do niego oświadczenia drugiej strony o potrąceniu. Natomiast ograniczenia przewidziane w art. 505 k.c. nie będą stanowiły przeszkody do potrącenia, w sytuacji gdy taka szczególnie chroniona wierzytelność przysługuje stronie przeciwnej (zgłaszającej zarzut potrącenia), w tym bowiem wypadku wierzyciel chroniony sam wyraża zgodę na potrącenie, stając się jest wierzycielem aktywnym. W szczególności, jeśli wierzyciel uprawniony z tytułu wierzytelności chronionej złoży oświadczenie o potrąceniu, będziemy mieli do czynienia z wyraźnie oświadczoną jego wolą w tym przedmiocie. Rozwijając wskazane tezy, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 505 pkt 3 k.c. nie mogą być potrącone wierzytelności wynikające z czynów niedozwolonych. O zastosowaniu tego wyłączenia decyduje kryterium formalne: jest nim podstawa prawna zobowiązania (tak. T. Wiśniewski (w:) Komentarz…, s. 580; M. Pyziak-Szafnicka (w:) System…, s. 1157). Dochodzone przez powoda roszczenie ewidentnie wywodzi się z czynu niedozwolonego popełnionego przez sprawcę szkody komunikacyjnej. Jedyna różnica polega na tym, iż chodzi o sprawcę korzystającego z ochrony ubezpieczeniowej, za którego odpowiada ubezpieczyciel. Z powyższego wynika, że roszczenie powoda nie może zostać umorzone na skutek potrącenia, gdyż celem przepisu art. 505 pkt 3 k.c. jest ochrona interesów poszkodowanego czynem niedozwolonym. Zakaz potrącenia wierzytelności z czynów niedozwolonych jest uzasadniony funkcjami, które powinna pełnić odpowiedzialność cywilna, zwłaszcza funkcją prewencyjną i represyjną. Chodzi tu zwłaszcza o zapewnienie efektywności świadczenia odszkodowawczego należnego poszkodowanemu na skutek popełnienia czynu niedozwolonego ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2000 r., I ACa 116/00, opubl. Wokanda Nr 3/2002 s. 39; oraz K. Zagrobelny (w:) Kodeks…, s. 909; M. Pyziak-Szafnicka (w:) System…, s. 1157 ). Tymczasem (…) sięgnęło do potrącenia, kierując się tylko i wyłącznie własnym partykularnym interesem rozumianym w sposób nazbyt subiektywny. W efekcie doszło do pomniejszenia zadośćuczynienia należnego B. O. z tytułu doznanej krzywdy i zaistniałej szkody zdrowotnej, co należy potraktować jako sytuację niedopuszczalną wskutek obejścia ustawowych zakazów.”

źródło: https://www.saos.org.pl/judgments/356469

https://arslege.pl/wylaczenie-potracenia-katalog/k9/a5043/

Pełnomicnik z urzędu, utrata zaufania, wypowiedzenie? Nowy pełnomocnik z urzędu?

W tym miejscu wskazać należy iż ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego (art. 118 § 1 k.p.c.). W kwestiach nieuregulowanych, do pełnomocnictwa urzędowego mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące pełnomocnictwa procesowego, którego źródłem jest oświadczenie woli strony jako mocodawcy. Przepisy o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę (art. 94 § 1 k.p.c.) mają więc odpowiednie zastosowanie do wypowiedzenia pełnomocnictwa adwokatowi (radcy prawnemu), którego dla strony ustanowił sąd . W obecnym stanie prawnym brak jest ustawowych przesłanek do skutecznego żądania ustanowienia kolejnego pełnomocnika z urzędu, po wypowiedzeniu przez stronę pełnomocnictwa pierwszemu adwokatowi (radcy prawnemu) z urzędu. Jedynie w dwóch przypadkach ustawodawca przewidział wyznaczenie innego adwokata lub radcy prawnego dla strony korzystającej z pomocy pełnomocnika z urzędu. Ma to miejsce wówczas, gdy sąd zwalnia z ważnych przyczyn adwokata (radcę prawnego), na jego wniosek, od obowiązku zastępowania strony w procesie (art. 118 § 3 k.p.c.) oraz w przypadku, gdy pełnomocnik sporządził, bez zachowania zasad należytej staranności, opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej lub skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 118 § 5 w związku z art. 118 § 6 k.p.c.).( vide:postanow. SN z 24.05.2012r- VCz 11/12 ).

Skoro jednak Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek powoda o zmianę pełnomocnika i zwrócił się do ORA o wyznaczenie kolejnego pełnomocnika to w ocenie Sądu Okręgowego pierwszemu pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie za wykonana pracę”

źródło: http://orzeczenia.torun.so.gov.pl/content/$N/151025000004003_VIII_Cz_000364_2013_Uz_2013-07-05_001

Sygn. akt VIII Cz 364/13 SO Toruń

Nadpłata, wypowiedzenie umowy, bank.

Umowa zawarta przez strony po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych nie może być wykonywana, zastosowana klauzula waloryzacyjna sprzeczna była z naturą kredytu bankowego, istotą waloryzacji, a ponadto naruszała zasady współżycia społecznego, jako niedająca się pogodzić ze społecznym poczuciem sprawiedliwości oraz ekwiwalentności świadczeń a także dobrymi obyczajami w stosunkach z konsumentami. Z tych względów omawiane postanowienia umowne pozostawały w sprzeczności z art. 69 ust. 1 prawa bankowego, w zw. z art. 353, 358 1 §2, 5 k.c., naruszały art. 6 ust. 1, 7 dyrektywy (…)i jako takie były nieważne, a w konsekwencji, z powodów wskazanych wyżej, Sąd stwierdził nieważność całej umowy i powództwo oddalił.

źródło: http://orzeczenia.slupsk.so.gov.pl/content/$N/151020000000503_I_C_000685_2019_Uz_2020-02-24_001

SO Słupsk Sygn. I C 685/19. Abuzywnych nie dało się zastąpić?


O zastosowaniu art. 505 pkt 3 decyduje kryterium formalne: źródłem wierzytelności, która nie podlega potrąceniu, ma być czyn niedozwolony (art. 415 i następne) [tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 23 stycznia 2004 r. sygn. III CK 251/02]. Zauważyć dodatkowo należy, że dowody dołączane przez pozwanego w toku postępowania, na które powołuje się pozwany w apelacji dotyczą jego rozliczeń dotyczących spłaty kredytu zaciągniętego przez D. D. oraz zapłaty podatku w imieniu klubu, nie dotyczą kwot objętych żądaniem pozwu, a tylko tych objętych zarzutem potrącenia, które z uwagi na treść art. 505 pkt.3 k.c. nie mogły zostać wzięte pod uwagę.

Apelacja powoda natomiast musiała odnieść skutek. Powód domagał się zasądzenia odsetek od dat, w których pozwany wypłacał z kasy klubu poszczególne kwoty. Roszczenia z tytułu czynów niedozwolonych są wymagalne nie od daty kiedy szkoda powstała, ale zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, ewentualnie od daty uznania tego zobowiązania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie albowiem pozwany w oświadczeniu z 28 listopada 2013 roku zobowiązał się do zwrotu powodowi pobranych z konta klubu kwoty 6747,05zł do 15 grudnia 2013 r., a zatem żądanie było wymagalne od dnia następnego to jest od 16 grudnia 2013 r. Z tej przyczyny Sąd odwoławczy zmienił orzeczenie w zakresie odsetek zasądzając je od dnia 16 grudnia 2013 r. Co do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów Sąd uwzględnił żądanie zwrotu opłaty od pozwu i sporządzenia pism przedsądowych oraz pozwu – z zgodnie z przedłożonymi fakturami a także koszty stawiennictwa osobistego członków, którzy stawili się na rozprawie trzykrotnie, co dało łącznie koszty w kwocie 760,61zł.”

źródło: http://orzeczenia.gliwice.so.gov.pl/content/$N/151515000001503_III_Ca_001942_2015_Uz_2016-06-08_001

Art. 388 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie, niedołęstwo lub niedoświadczenie drugiej strony, w zamian za swoje świadczenie przyjmuje albo zastrzega dla siebie lub dla osoby trzeciej świadczenie, którego wartość w chwili zawarcia umowy przewyższa w rażącym stopniu wartość jej własnego świadczenia, druga strona może żądać zmniejszenia swego świadczenia lub zwiększenia należnego jej świadczenia, a w wypadku gdy jedno i drugie byłoby nadmiernie utrudnione, może ona żądać unieważnienia umowy. W myśl § 2 cytowanego przepisu uprawnienia powyższe wygasają z upływem lat dwóch od dnia zawarcia umowy.”

źródło: http://orzeczenia.waw.sa.gov.pl/content/$N/154500000000503_I_ACa_000722_2018_Uz_2019-11-26_001

Sąd: „apelacja nie jest zasadna” Sygn. akt I ACa 722/18 (Warszawa).

Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

SN podkreślił, że choć przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości ma ocenny charakter, to z brzmienia art. 441 § 1 KPC wynika, że składa się na nie „w szczególności” wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Z orzecznictwa SN wynika, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (por. orzecznictwo przytoczone w postanowieniu SN z 20.5.2020 r., I CO 21/20, Legalis).

źródło: https://legalis.pl/przeslanki-przekazania-sprawy-innemu-sadowi-rownorzednemu/