Fundacjo udostępnij informacje publiczne. Nie damy (tajemnica przedsiębiorstwa), wyrok WSA.

Dopiero w odpowiedzi na skargę Fundacja wyjaśniła, że w zakresie części dokumentów nie może ich udostępnić, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Rzeczywiście, tajemnica przedsiębiorstwa stanowi ustawową przesłankę ograniczenia prawa do informacji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Tym niemniej jednak, pomijając już fakt, że argumenty te powinny być podniesione w odpowiedzi na wniosek, a nie dopiero w odpowiedzi na skargę, w ocenie Sądu powoływanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy chybione z dwóch względów. Po pierwsze, Fundacja nie jest przedsiębiorcą. W sprawozdaniach merytorycznych za lata 2015-2017 (których dotyczą żądania skarżącego) Fundacja wyraźnie wskazywała, że nie prowadziła działalności gospodarczej. Po drugie, odmowa udostepnienia informacji z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa wymaga formy decyzji administracyjnej, zgodnie z treścią art. 16 u.d.i.p. Argument ten Fundacja mogłaby podnosić w ewentualnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji, jednak bezsporne jest, że takiej decyzji Fundacja nie wydała w odpowiedzi na wniosek skarżącego.

Podniesione przez Fundację argumenty, że działania skarżącego noszą znamiona nadużycia prawa do informacji i powodują zakłócenie normalnego trybu jej funkcjonowania nie mogą być uwzględnione przez Sąd. Prawo do informacji publicznej stanowi istotny fundament ustroju demokratycznego i choć może mieć również swoją „ciemną” stronę, jego ograniczenie z powołaniem się na koncepcję nadużycia prawa, musi być stosowane z dużą ostrożnością. Sąd respektuje powoływaną w licznych orzeczeniach i w literaturze przedmiotu koncepcję nadużycia prawa do informacji publicznej (por. przykładowo: J. Drachal, Prawo do informacji w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005, s. 142-146; W. Jakimowicz, Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163 i 170; wyrok NSA z 30 sierpnia 2012 r., I OSK 799/12; wyrok WSA w Białymstoku z 20 stycznia 2015 r.,

II SAB/Bk 108/14; wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2014 r., II SAB/Wa 551/14; wyrok WSA we Wrocławiu z 31 stycznia 2013 r., IV SA/Wr 802/12). Tym niemniej okoliczności sprawy nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżący zamierza wykorzystać prawo do informacji publicznej w sposób niezgodny z intencjami ustawodawcy. Fundacja, wykonując zadania publiczne i korzystając ze środków publicznych w pewnych aspektach swojej działalności, musi niestety liczyć się z tym, że będą do niej kierowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej i będzie musiała na te wnioski odpowiadać, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie.

Przedstawione wyżej argumenty prowadzą do konkluzji, że skarga podlegała uwzględnieniu w części dotyczącej punktów od 2 do 6 wniosku skarżącego z 23 lipca 2018 r. W tym zakresie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.) należało zobowiązać Fundację do rozpatrzenia wniosku w zakresie tych punktów, co do których Fundacja podlegała obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne lub korzystający ze środków publicznych.

źródło: II SAB/Lu 146/18

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/ii-sab-lu-146-18-wyrok-wojewodzkiego-sadu-522698756

blog partnerski sklepu
Updated: 14 października 2021 — 18:08

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *