Kategoria: internetowe

Błędy w postępowaniu karnym skarbowym a zawieszenie przedawnienia podatku. Średnie wieści :(

„Wywody skarżącego”:

” Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że prawidłowość prowadzenia postępowania karnoskarbowego, w tym okoliczność w jakiej dacie przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania karnoskarbowego nastąpiło przedawnienie karalności – nie mogła być badana w postępowaniu podatkowym. Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 2344/18 (LEX 2558755) – „Unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia tego postępowania ani kontroli prawidłowości prowadzonego postępowania karnoskarbowego jak też do oceny regulacji prawnych w tym zakresie. NSA podzielił pogląd wyrażony w wyroku z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1240/15, zgodnie z którym „unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia tego postępowania ani kontroli prawidłowości prowadzonego postępowania karnoskarbowego, jak też do oceny regulacji prawnych w tym zakresie. Stąd zarzuty skarżącej pod adresem organu prowadzącego postępowanie karnoskarbowe, w szczególności co do przewlekle prowadzonego postępowania i zwłoki z oficjalnym jego zakończeniem nie mogą uzasadniać stanowiska, że w takiej sytuacji okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wywołanych zawiadomieniem o toczącej się sprawie karnoskarbowej może trwać najdłużej do chwili przedawnienia się karalności czynów na podstawie art. 44 § 1 k.k.s.” W dalszej części wyżej wskazanego orzeczenia NSA zauważył, że: „Przedawnienie karalności czynów, które nastąpiło w toku prowadzonego postępowania karnoskarbowego uzasadnia umorzenie tego postępowania. Jednakże dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotne jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to podatnik został powiadomiony. Natomiast sposób zakończenia tego postępowania nie ma znaczenia dla określenia, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (wyrok NSA z 23 czerwca 2017 r., I FSK 329/17, LEX nr 2322988).” (jak niżej -> Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r. I FSK 329/17)

(…)

od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wskazany wyżej moment prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe odnosić się musi do wszystkich innych form zakończenia tych postępowań niż umorzenie postępowania wobec ustania karalności czynu. „

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-sa-gl-99-19-wszczecie-postepowania-karnoskarbowego-522770615

” Natomiast sposób zakończenia postępowania nie ma znaczenia dla określenia czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Powyższe wynika zresztą wprost z treści art. 70 § 6-7 O.p.

W stanie prawnym obowiązującym od 15 października 2013 r., aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przed upływem terminu przedawnienia muszą łącznie zaistnieć następujące przesłanki:

– wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

– postępowanie to musi wiązać się z niewykonaniem zobowiązania, którego bieg terminu zostaje zawieszony,

– podatnik w trybie art. 70c O.p. został zawiadomiony o wszczęciu tego postępowania.”

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-fsk-329-17-zakonczenie-postepowania-karnego-jako-522416684

(Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r.
I FSK 329/17)

„Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. „

źródło: https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/ordynacja-podatkowa-16799056/art-70-c

Temat 2: Ale też wątek skuteczne poinformowanie o czynności egzekucyjnej.

( gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia ) (nie jednak w czasie spoczywania)

” Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. „

ale wcześniej w tej samej uchwale NSA

„Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie podejmującym niniejszą uchwałę, przywołanie w treści zawiadomienia kierowanego do podatnika w trybie art. 70c O.p. jednostki odpowiedniego przepisu Ordynacji podatkowej, tj. art. 70 § 6 pkt 1, w którym tkwi przyczyna wywołująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, pozwala uznać, że wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego standardy konstytucyjne, wymagane do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zostaną zrealizowane. Trybunał Konstytucyjny zwrócił bowiem uwagę, że: „Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią.”

W kontekście powyższego nie powinno mieć zatem decydującego znaczenia, czy przyczyna stanowiąca o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostanie przedstawiona w zawiadomieniu w trybie art. 70c O.p. w postaci przywołania właściwej tej przyczynie jednostki redakcyjnej Ordynacji podatkowej (art. 70 § 6 pkt 1), czy w postaci przekazanej wprost informacji o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

źródło: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/734D0944FE

( I FPS 1/18 – Uchwała NSA )

wcześniej wystąpił RPO https://www.rpo.gov.pl/pl/content/zawieszenie-biegu-zobowiazania-podatkowego

Powaga rzeczy osądzonej także do incydentalnych (wpadkowych). Uchwała SN.

” Jak już wspomniano, jeżeli zaskarżone orzeczenie w wyniku rozpoznania odwołania nie zostanie uchylone staje się prawomocne. Zostaje wyczerpany tok instancji, a w konsekwencji pojawia się negatywna przesłanka procesowa w postaci zakazu ne bis in idem (nie dwa razy o to samo). Stosownie bowiem do treści art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Wspomniana przesłanka dotyczy nie tylko orzeczeń, którymi rozstrzygnięto o głównym przedmiocie postępowania karnego (kwestie winy i kary), ale także zaskarżalnych decyzji incydentalnych. Konsekwencją prawomocności orzeczenia jest zakaz kolejnego orzekania w tej samej kwestii prawnej niezależnie od tego, czy przyczyną braku równoczesnego rozpoznania środków odwoławczych była konieczność niezwłocznego rozpoznania zażalenia (art. 252 § 3 k.p.k.), zaniedbania organizacyjne w pracy administracji zakładu karnego, poczty, prokuratury, bądź sądu, czy też przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego. Niedopuszczalne jest zatem rozpoznanie zażalenia, prawidłowo wniesionego przez jednego z obrońców oskarżonego (podejrzanego) na postanowienie sądu pierwszej instancji, które już się uprawomocniło na skutek rozpoznania zażalenia innego obrońcy tej samej osoby. „

źródło: http://www.sn.pl/sites/orzecznictwo/Orzeczenia1/I%20KZP%2031-03.pdf

Zamiar, uchwała SN. Wola – wywołanie stanu, wywołanie i utrzymanie, też samo utrzymanie.

” Istota przestępstwa trwałego od dawna nie budzi żadnych wątpliwości zarówno w teorii, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Polega ono bowiem albo na wywołaniu i utrzymaniu stanu przestępnego, albo tylko na utrzymaniu takiego stanu, którego sprawca nie spowodował „

(Uchwała
Sądu Najwyższego
z dnia 7 września 2000 r.
I KZP 22/00)

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-kzp-22-00-uchwala-sadu-najwyzszego-520135673

” Warunkiem przyjęcia tożsamości zamiaru jest, by oskarżony od samego początku prowadzenia tego rodzaju działalności miał świadomość zakresu tej działalności i obejmował nią wolę realizacji każdego ze znamion czynu zabronionego. „

źródło: http://www.szybkoisprawnie.com.pl/2021/01/12/powaga-rzeczy-osadzonej-wczesniejsza-sprawa-umorzona/

i inna uchwała


Tak więc, jeśli na przykład sąd uniewinni oskarżonego od popełnienia czynów wskazanych w skardze jako zachowania stanowiące elementy przestępstwa ciągłego, to orzeczenie to zrodzi powagę rzeczy osądzonej jedynie w odniesieniu do tych jednostkowych czynów, tylko bowiem w kwestii odpowiedzialności za te właśnie czyny sąd orzekł. W przyszłości zatem możliwe będzie postawienie sprawcy zarzutu, odnoszącego się do innych zachowań oskarżonego, mieszczących się w tym samym czasokresie, którego dotyczyło poprzednie orzeczenie, nawet gdyby owe nowe zachowania, wraz z tymi, od popełnienia których sprawcę prawomocnie uniewinniono, układały się w konstrukcję czynu ciągłego, o którym mowa w art. 12 k.k. „

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-kzp-15-07-uchwala-sadu-najwyzszego-520364643

„Art. 12. KK

Wielość zachowań, czyn ciągły

§ 1.Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
§ 2.Odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej albo takiej samej sposobności lub w podobny sposób popełnia dwa lub więcej umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo. „

źródło: https://www.lexlege.pl/kk/art-12/

Umorzenie postępowania podatkowego a przerwanie biegu przedawnienia.


Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1680/12 oraz z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 128/11), podkreślił, że umorzenie postępowania z uwagi na wadliwie wystawiony tytuł wykonawczy nie unicestwia materialnego skutku, jakim jest przerwanie biegu terminu przedawnienia, zastosowanego na podstawie takiego tytułu środka egzekucyjnego. W świetle tego stanowiska sądów administracyjnych, wadliwe wystawienie tytułu wykonawczego skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego, a to z kolei skutkuje uchyleniem dokonanych w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych. Nie można jednak wywodzić, że w takim przypadku uchylenie czynności egzekucyjnych ma wpływ na dokonane wcześniej przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Nie została też wydana decyzja podatkowa określająca wysokość zobowiązania podatkowego, co oznaczało, że nie było podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wystawiony zaś tytuł wykonawczy obejmował zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2004 r., które wygasły z końcem 2004 r. W konsekwencji za zasadny Sąd uznał wniosek strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku, tj. z przyczyny wskazanej w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. „

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-sa-ol-190-13-umorzenie-postepowania-egzekucyjnego-a-521483252

https://www.lexlege.pl/ustawa-o-postepowaniu-egzekucyjnym-w-administracji/art-59/

Koszty tłumaczenie w postępowaniu podatkowym, kto ponosi organ czy strona?

„Podkreślenia wymaga, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim obowiązek dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Jest on realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal dokument obcojęzyczny i jego treść, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. glosa do wyroku WSA z 16 stycznia 2004r., III SA 2719/09, PiP 2005/4/317 – t.1 oraz wyrok NSA z 10 października 2008r. sygn. akt I GSK 1088/07 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Tak więc jeżeli ustawa o języku polskim nakłada na organy państwa, w tym organy podatkowe, obowiązek posługiwania się językiem polskim, to tym samym obliguje je do tłumaczenia wszelkich dokumentów, które stanowią istotny element prowadzonych przez nie urzędowych postępowań. Koszty takich tłumaczeń – co do zasady – ponosi więc organ podatkowy.”

źródło: https://www.lexlege.pl/orzeczenie/54611/i-sa-go-474-13-wyrok-wojewodzki-sad-administracyjny-w-gorzowie-wlkp/

I SA/Go 474/13
Wyrok
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
2014-04-09