Kategoria: internetowe

Radni 24 i 25 kpa. Czyli co wolno radnemu to nie tobie smrodzie.

„Jednakże pragnę zauważyć, że ustawa o samorządzie gminnym, jak również Kodeks postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) zawierają przepisy przewidujące możliwość wyłączenia radnego, pracownika organu bądź organu w sytuacjach budzących wątpliwości co do ich bezstronności. Takimi właśnie przepisami, które mają również charakter antykorupcyjny i powinny być stosowanie w sytuacji głosowania, podejmowania uchwał (decyzji) przez osoby mające interes prawny w rozstrzygnięciu, jest art. 24 i 25 k.p.a., a w odniesieniu do radnych – art. 25a u.s.g. Zgodnie z art. 25a u.s.g. radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Celem tego przepisu jest zapobieżenie sytuacji wykorzystywania mandatu radnego w celach prywatnych przez osobę pełniącą tę funkcję, niezależnie zresztą od tego, czy rezultatem wykorzystania mandatu będzie przysporzenie korzyści majątkowej, czy jakiejkolwiek innej (por. A. Rzetecka-Gil, Glosa do wyroku WSA w Lublinie z 20 listopada 2007 r., III SA/Lu 414/07). Zakres stosowania art. 25a u.s.g. jest szeroki. Nie ogranicza się wyłącznie do sytuacji ewentualnego konfliktu (sprzeczności) interesów radnego i gminy. Radny nie może głosować nad uchwałą również w przypadku, gdy szeroko pojęty interes gminy jest obiektywnie zbieżny również z jego interesem prawnym”

źródło: https://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/InterpelacjaTresc.xsp?key=558EC3E1

Błędy w postępowaniu karnym skarbowym a zawieszenie przedawnienia podatku. Średnie wieści :(

„Wywody skarżącego”:

” Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że prawidłowość prowadzenia postępowania karnoskarbowego, w tym okoliczność w jakiej dacie przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania karnoskarbowego nastąpiło przedawnienie karalności – nie mogła być badana w postępowaniu podatkowym. Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 2344/18 (LEX 2558755) – „Unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia tego postępowania ani kontroli prawidłowości prowadzonego postępowania karnoskarbowego jak też do oceny regulacji prawnych w tym zakresie. NSA podzielił pogląd wyrażony w wyroku z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1240/15, zgodnie z którym „unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia tego postępowania ani kontroli prawidłowości prowadzonego postępowania karnoskarbowego, jak też do oceny regulacji prawnych w tym zakresie. Stąd zarzuty skarżącej pod adresem organu prowadzącego postępowanie karnoskarbowe, w szczególności co do przewlekle prowadzonego postępowania i zwłoki z oficjalnym jego zakończeniem nie mogą uzasadniać stanowiska, że w takiej sytuacji okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wywołanych zawiadomieniem o toczącej się sprawie karnoskarbowej może trwać najdłużej do chwili przedawnienia się karalności czynów na podstawie art. 44 § 1 k.k.s.” W dalszej części wyżej wskazanego orzeczenia NSA zauważył, że: „Przedawnienie karalności czynów, które nastąpiło w toku prowadzonego postępowania karnoskarbowego uzasadnia umorzenie tego postępowania. Jednakże dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotne jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to podatnik został powiadomiony. Natomiast sposób zakończenia tego postępowania nie ma znaczenia dla określenia, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (wyrok NSA z 23 czerwca 2017 r., I FSK 329/17, LEX nr 2322988).” (jak niżej -> Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r. I FSK 329/17)

(…)

od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wskazany wyżej moment prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe odnosić się musi do wszystkich innych form zakończenia tych postępowań niż umorzenie postępowania wobec ustania karalności czynu. „

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-sa-gl-99-19-wszczecie-postepowania-karnoskarbowego-522770615

” Natomiast sposób zakończenia postępowania nie ma znaczenia dla określenia czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Powyższe wynika zresztą wprost z treści art. 70 § 6-7 O.p.

W stanie prawnym obowiązującym od 15 października 2013 r., aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przed upływem terminu przedawnienia muszą łącznie zaistnieć następujące przesłanki:

– wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

– postępowanie to musi wiązać się z niewykonaniem zobowiązania, którego bieg terminu zostaje zawieszony,

– podatnik w trybie art. 70c O.p. został zawiadomiony o wszczęciu tego postępowania.”

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-fsk-329-17-zakonczenie-postepowania-karnego-jako-522416684

(Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2017 r.
I FSK 329/17)

„Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. „

źródło: https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/ordynacja-podatkowa-16799056/art-70-c

Temat 2: Ale też wątek skuteczne poinformowanie o czynności egzekucyjnej.

( gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia ) (nie jednak w czasie spoczywania)

” Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. „

ale wcześniej w tej samej uchwale NSA

„Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie podejmującym niniejszą uchwałę, przywołanie w treści zawiadomienia kierowanego do podatnika w trybie art. 70c O.p. jednostki odpowiedniego przepisu Ordynacji podatkowej, tj. art. 70 § 6 pkt 1, w którym tkwi przyczyna wywołująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, pozwala uznać, że wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego standardy konstytucyjne, wymagane do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zostaną zrealizowane. Trybunał Konstytucyjny zwrócił bowiem uwagę, że: „Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią.”

W kontekście powyższego nie powinno mieć zatem decydującego znaczenia, czy przyczyna stanowiąca o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostanie przedstawiona w zawiadomieniu w trybie art. 70c O.p. w postaci przywołania właściwej tej przyczynie jednostki redakcyjnej Ordynacji podatkowej (art. 70 § 6 pkt 1), czy w postaci przekazanej wprost informacji o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

źródło: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/734D0944FE

( I FPS 1/18 – Uchwała NSA )

wcześniej wystąpił RPO https://www.rpo.gov.pl/pl/content/zawieszenie-biegu-zobowiazania-podatkowego

Powaga rzeczy osądzonej także do incydentalnych (wpadkowych). Uchwała SN.

” Jak już wspomniano, jeżeli zaskarżone orzeczenie w wyniku rozpoznania odwołania nie zostanie uchylone staje się prawomocne. Zostaje wyczerpany tok instancji, a w konsekwencji pojawia się negatywna przesłanka procesowa w postaci zakazu ne bis in idem (nie dwa razy o to samo). Stosownie bowiem do treści art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Wspomniana przesłanka dotyczy nie tylko orzeczeń, którymi rozstrzygnięto o głównym przedmiocie postępowania karnego (kwestie winy i kary), ale także zaskarżalnych decyzji incydentalnych. Konsekwencją prawomocności orzeczenia jest zakaz kolejnego orzekania w tej samej kwestii prawnej niezależnie od tego, czy przyczyną braku równoczesnego rozpoznania środków odwoławczych była konieczność niezwłocznego rozpoznania zażalenia (art. 252 § 3 k.p.k.), zaniedbania organizacyjne w pracy administracji zakładu karnego, poczty, prokuratury, bądź sądu, czy też przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego. Niedopuszczalne jest zatem rozpoznanie zażalenia, prawidłowo wniesionego przez jednego z obrońców oskarżonego (podejrzanego) na postanowienie sądu pierwszej instancji, które już się uprawomocniło na skutek rozpoznania zażalenia innego obrońcy tej samej osoby. „

źródło: http://www.sn.pl/sites/orzecznictwo/Orzeczenia1/I%20KZP%2031-03.pdf

Zamiar, uchwała SN. Wola – wywołanie stanu, wywołanie i utrzymanie, też samo utrzymanie.

” Istota przestępstwa trwałego od dawna nie budzi żadnych wątpliwości zarówno w teorii, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Polega ono bowiem albo na wywołaniu i utrzymaniu stanu przestępnego, albo tylko na utrzymaniu takiego stanu, którego sprawca nie spowodował „

(Uchwała
Sądu Najwyższego
z dnia 7 września 2000 r.
I KZP 22/00)

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-kzp-22-00-uchwala-sadu-najwyzszego-520135673

” Warunkiem przyjęcia tożsamości zamiaru jest, by oskarżony od samego początku prowadzenia tego rodzaju działalności miał świadomość zakresu tej działalności i obejmował nią wolę realizacji każdego ze znamion czynu zabronionego. „

źródło: http://www.szybkoisprawnie.com.pl/2021/01/12/powaga-rzeczy-osadzonej-wczesniejsza-sprawa-umorzona/

i inna uchwała


Tak więc, jeśli na przykład sąd uniewinni oskarżonego od popełnienia czynów wskazanych w skardze jako zachowania stanowiące elementy przestępstwa ciągłego, to orzeczenie to zrodzi powagę rzeczy osądzonej jedynie w odniesieniu do tych jednostkowych czynów, tylko bowiem w kwestii odpowiedzialności za te właśnie czyny sąd orzekł. W przyszłości zatem możliwe będzie postawienie sprawcy zarzutu, odnoszącego się do innych zachowań oskarżonego, mieszczących się w tym samym czasokresie, którego dotyczyło poprzednie orzeczenie, nawet gdyby owe nowe zachowania, wraz z tymi, od popełnienia których sprawcę prawomocnie uniewinniono, układały się w konstrukcję czynu ciągłego, o którym mowa w art. 12 k.k. „

https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-kzp-15-07-uchwala-sadu-najwyzszego-520364643

„Art. 12. KK

Wielość zachowań, czyn ciągły

§ 1.Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
§ 2.Odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej albo takiej samej sposobności lub w podobny sposób popełnia dwa lub więcej umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo. „

źródło: https://www.lexlege.pl/kk/art-12/