„Organie” doręczaj na adres do doręczeń (korespondencyjny).

Takie działanie organu odwoławczego w świetle powołanych powyższej przepisów ordynacji podatkowej należało uznać za nieprawidłowe. Wyraźne zawnioskowanie przez skarżącego o doręczanie korespondencji pod wskazany adres, inny niż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powodowało, że organ powinien zastosować się do wniosku strony i doręczyć kierowaną do skarżącego korespondencję bezpośrednio na wskazany przez niego „adres do doręczeń”.

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-gsk-1650-14-doreczanie-pod-adresem-dla-doreczen-wyrok-522236623

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r. I GSK 1650/14 Doręczanie pod adresem dla doręczeń.

Działania władcze i niewładcze.

Czyniąc uwagi wprowadzające wskazać należy, że gdy chodzi o działania faktyczne poza stosunkiem umownym, podstawą odpowiedzialności administracji są normy ogólne dotyczące czynów niedozwolonych, odnoszące się do wszystkich osób pari passu, a więc także do Skarbu Państwa, a określone odpowiednio w art. 415, 416, 427, 429, 430, 431, 433-436 k.c. Odpowiedzialność może zatem zostać ukształtowana na zasadzie winy, ryzyka lub słuszności, zaś Skarb Państwa może odpowiadać zarówno za czyn własny, jak i cudzy, tj. za winę własną lub cudzą.

W przypadkach odpowiedzialności opartej na zasadzie winy bezprawność, jako element winy, jest rozumiana szeroko, jako zachowanie sprzeczne z prawem pozytywnym, zasadami współżycia oraz regułami ostrożności. W orzecznictwie ukształtowało się stanowisko wskazujące na zaostrzenie mierników staranności i różne postacie winy organizacyjnej, które znajdą zastosowanie do odpowiedzialności za zawinione działania niewładcze (art. 415, 429, 430 k.c.), obciążające publiczne osoby prawne.

(…)

Judykatura przyjmuje jednak, że niepodjęcie przez gminę działań koniecznych do usunięcia zagrożeń bezpieczeństwa dla ludzi może być uznane za czyn niedozwolony, dotyczący sfery działań niewładczych (wyrok SN z 26 marca 2003 r., II CKN 1374/00, Legalis – przyczyną szkody powoda była rozlana plama oleju na jezdni; wyr. SN z 2 października 2003 r., V CK 226/02, Legalis – do wypadku doszło na skutek nienależytego oznakowania skrzyżowania dróg, co było naruszeniem obowiązku gminy; wyr. SN z 10 czerwca 2005 r., II CK 719/04, Legalis – szkoda wynikła z nieutrzymania drzew przy drodze publicznej w odpowiednim stanie).

Podkreślić wypada, iż nawet zlecenie wykonania konkretnych czynności w drodze umów z przedsiębiorcami – specjalistami nie skutkuje wyłączaniem odpowiedzialności Skarbu Państwa za własne zaniedbanie, np. niewydanie szczegółowych poleceń, informacji lub zaleceń, których przekazanie wybranemu wykonawcy czynności pozwoliłoby uniknąć wyrządzenia szkody. Tym samym jak przyjęto w orzecznictwie zlecający nie może w prosty sposób uwolnić się od odpowiedzialności, powołując się na art. 429 k.c. – brak winy w wyborze bądź powierzenie czynności specjaliście, ale powstaje ona tylko wtedy gdy można mu przypisać winę własną w innej postaci. Kwestię winy – w ramach podstawy odpowiedzialności z art. 415 lub 416 k.c. – należy oceniać w świetle konkretnych okoliczności sprawy oraz treści umowy z bezpośrednim wykonawcą, któremu zadania powierzono.

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/xxv-c-199-15-wyrok-sadu-okregowego-w-warszawie-523247865

To samo orzeczenie, władcze:

W świetle poczynionych rozważań zdaniem Sądu oceny żądań powoda wobec pozwanego ad. 1 w oparciu o reżim odpowiedzialności deliktowej, należy dokonać w ramach art. 415 k.c. – 416 k.c. Jak już wskazano powyżej Okoliczności niniejszej sprawy nie wypełniają dyspozycji art. 417-420 k.c., stanowiących całość normatywną, zawierającą kompleksowe unormowanie odpowiedzialności Skarbu Państwa oraz państwowych osób prawnych, odnoszących się wyłącznie do wyrządzenia szkody przy wykonywaniu „władzy publicznej”, tj. statuujących odpowiedzialność za skutki funkcjonowania państwa w sferze określanej mianem „imperium”, czyli działania i zaniechania polegające na wykonywaniu funkcji władczych i realizacji zadań władzy publicznej. W świetle poczynionych rozważań nie ulega wątpliwości, iż budowa przedmiotowej drogi, wyrządzenie szkody na nieruchomości powoda, nie może zostać zakwalifikowane jako powstałej w związku z wykonywaniem władzy publicznej przez pozwanego ad. 1. Sam proces budowalny autostrady (…), mimo, że realizowany przez podmiot publiczny, poddano ogólnym uregulowaniom wynikającym z Prawa budowlanego. Tryb pozyskiwania nieruchomości sąsiednich w ramach danego procesu budowlanego, obowiązki inwestora, pozostają analogiczne dla każdego podmiotu występującego w roli inwestora, bez względu na to czy jest to podmiot publiczny czy też prywatny.

(Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. XXV C 199/15)

„Działania władcze to akty administracyjne i akty normatywne. Organ administracyjny jednostronnie rozstrzyga o pozycji obywatela lub innego podmiotu, który musi podporządkować się woli organu, gdyż ten w razie nieposłuszeństwa dysponuje środkami przymusu. „?? 417 kc?

417 kc ogólne, dalsze to szczególne, przykład:

§ 4. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody.

źródło: https://arslege.pl/szkoda-wyrzadzona-przez-zgodne-z-prawem-wykonywanie-wladzy-publicznej/k9/a4663/

„Skoro zatem brak jest przepisu, który określałby termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu administracji w tym wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej, w konsekwencji należy stosować tzw. ogólne terminy przedawnienia roszczeń deliktowych, wskazane w art. 4421 KC, a wcześniej art. 442 KC. Zgodnie z art. 4421 k.c. zaś roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Bezspornie tym samy termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju – tak, jak było to przez 1 września 2004 r., wynosi trzy lata.”

źródło: https://arslege.pl/szkoda-wyrzadzona-przez-zgodne-z-prawem-wykonywanie-wladzy-publicznej/k9/a4663/

Orzeczenie SN?

https://prawo.ug.edu.pl/sites/default/files/_nodes/strona-pia/33461/files/39baginska_kosmol.pdf

Sprawa cywilna a sprawa gospodarcza. Przy kasacji inne kwoty, też aspekt nieważności. Private.

Z przepisu art. 4584 § 4 k.p.c. wynika domniemanie, że zaniechanie pouczeń, o którym mowa w art. 4584 § 1 k.p.c. skutkuje pozbawieniem strony możności obrony swych praw, a w konsekwencji nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. Domniemanie to podlega obaleniu, jeżeli ustali się, że nieudzielenie pouczeń nie miało wpływu na zachowanie strony w toku postępowania.

Z przepisu art. 4584 § 4 k.p.c. wynika domniemanie, że zaniechanie pouczeń, o którym mowa w art. 4584 § 1 k.p.c. skutkuje pozbawieniem strony możności obrony swych praw, a w konsekwencji nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. Domniemanie to podlega obaleniu, jeżeli ustali się, że nieudzielenie pouczeń nie miało wpływu na zachowanie strony w toku postępowania.

źródło: https://sip.lex.pl/procedury/przebieg-postepowania-w-sprawie-gospodarczej-1610619094#xd_co_f=MzM5YzkwM2UtZjg3NS00MTQ3LWE2ZjUtNjg0NTY4YWU2YjQ2~

Przewlekłość postępowania sądu administracyjnego ppsa.

W postanowieniu z 13
sierpnia 2007 r. sygn. akt II OPP 8/07 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: „Ustawa nie
określa wprost jaki okres oczekiwania należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna
wskazówka wynika jednak z art.14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., który stanowi, że
ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po
upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które
trwa dłużej niż 12 miesięcy. Tymczasem skarga, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Krakowie w styczniu 2006 r., oczekiwała na rozpoznanie 18 miesięcy.

źródło: https://www.nik.gov.pl/plik/id,1570.pdf

Nieważność nad wznowieniem. Nawet (…) przez TK niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,umową międzynarodową lub ustawą, (…), to skutkiem takiego stanu rzeczy jest możliwość żądania „tylko” wznowienia postępowania, a nie stwierdzenie nieważności decyzji.

„Nawet w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, to skutkiem takiego stanu rzeczy jest możliwość żądania „tylko” wznowienia postępowania, a nie stwierdzenie nieważności decyzji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. II OSK 163/15).”

źródło: http://www.szybkoisprawnie.com.pl/156-wznawianie-stwierdzenie-niewaznosci-wsa-nsa-tk/

Rozszerzenie powództwa.

Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której dojdzie do takiej zmiany powództwa, która ma wpływ na wartość przedmiotu sporu (art. 193 § 1 k.p.c.). Jest bowiem oczywiste, że zmiana, która nie ma wpływu na wartość przedmiotu sporu (np. polega tylko na powołaniu dodatkowej podstawy faktycznej dla dotychczasowego żądania), nie może otwierać możliwości sprawdzenia tej wartości. Zmiana powództwa, która ma wpływ na wartość przedmiotu sporu, to ilościowa (rozszerzenie) lub jakościowa (co innego na tej samej lub na innej podstawie faktycznej) modyfikacja żądania.

Przede wszystkim jednak, aby powstała możliwość sprawdzenia ustabilizowanej wartości przedmiotu sporu, musi dojść do rzeczywistej zmiany powództwa. Przytoczenie dodatkowej argumentacji prawnej, czy też innej podstawy prawnej dla dotychczasowego żądania nie jest w ogóle zmianą powództwa.

W sprawie nie doszło do żadnej zmiany powództwa, co jasno wynika z treści pisma powoda z 27.08.2020 r. W piśmie tym nie zostało zgłoszone żadne nowe żądanie, ani nie nastąpiło ilościowe rozszerzenie dotychczasowego żądania, a jedynie powód powołał dodatkową argumentację na poparcie dotychczasowego żądania. Powód nadal domaga się zasądzenia 2.318,72 zł. W konsekwencji kwota ta stanowi wartość przedmiotu sporu i to z mocy prawa (art. 19 § 1 k.p.c.) i ona przesądza o właściwości rzeczowej sądu. Stanu tego nie mogło zmienić wadliwe postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9.10.2020 r. (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 18.05.1982 r., I CZ 49/82, OSN 1982/11-12/182).

Źródło: http://orzeczenia.ms.gov.pl/content/$N/153510007020003_XIV_C_001015_2020_Uz_2020-12-21_001