Wznowienie 540b kpk, zakaz pogarszania przez sąd drugiej instancji.

” Zgodzić się należy z poglądem prezentowanym w doktrynie, zgodnie z którym niezawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy odwoławczej lub zawiadomienie w sposób inny niż osobisty, z wyłączeniem jednak metod doręczeń wskazanych w art. 540b § 2 k.p.k., daje podstawy do wznowienia postępowania sądowego, o ile oskarżony wykaże, że nie wiedział o terminie rozprawy odwoławczej oraz o możliwości wydania orzeczenia pod jego nieobecność i jednocześnie w rozprawie odwoławczej nie uczestniczył jego obrońca. Dodatkowo, jeżeli art. 540b k.p.k. miałby spełniać swój cel w zakresie ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń, to w przypadku przeprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania sądowego przesłanki wznowienia określone w tym przepisie powinny odnosić się do postępowania odwoławczego221. Wznowienie postępowania na tej podstawie może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego. „

źródło: https://www.rpo.gov.pl/sites/default/files/Wznowienie_postepowania_karnego_na_podstawie_orzeczen_ETPC.pdf

(MARCIN MROWICKI
WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA KARNEGO
NA PODSTAWIE ROZSTRZYGNIĘCIA
EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU
PRAW CZŁOWIEKA, RPO)

Dygresja:

„Wniosek o wznowienie na korzyść oskarżonego nigdy nie może skutkować wzruszenie prawomocnego orzeczenia w kierunku niekorzystnym. Dopiero oddalenie przez sąd wniosku (jako bezzasadnego) lub pozostawienie go bez rozpoznania (jako skutecznie cofniętego) umożliwia wznowienie z urzędu w kierunku obojętnym – jeśli zaistnieją bezwzględne przyczyny odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k. „

źródło:

https://pk.gov.pl/wp-content/uploads/2013/12/5788f3062ac95217f99af71ab379b2c4.doc

(Monika Ciukas
Domniemanie niewinności w postępowaniu wznowieniowym)

(wszystko po frazie „wznowienie na niekorzyść”)

Związek przyczynowo-skutkowy w sprawie cywilnej. Na przykładzie próby uzyskania odszkodowania od Skarbu Państwa.


„Zdaniem powódki, gdyby postępowanie przygotowawcze zostało przeprowadzone prawidłowo (…) to powstrzymałoby ją od podpisania umowy ze spółką Amber Gold” – mówił sędzia. Jednak, jak wyjaśnił, sąd nie znalazł związku między działaniami prokuratury, a decyzjami powódki.

źródło: https://www.radiopik.pl/5,56151,poszkodowana-w-aferze-amber-gold-nie-otrzyma-ods&s=1&si=1&sp=1

” Według biegłej, informacje podawane przez media w dużym stopniu wpływają na decyzje podejmowane przez konsumentów. Jak podkreśliła, ewentualna informacja o zarzutach związanych z działalnością spółki ma silniejszy wpływ na decyzje klientów i ich poczucie bezpieczeństwa niż ostrzeżenia Komisji Nadzoru Finansowego.”

źródło:

https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2019-11-28/wraca-sprawa-200-klientow-amber-gold-ktorzy-pozwali-skarb-panstwa-zeznawala-biegla-psycholog/

Res iudicata powaga rzeczy osądzonej postanowienie o odmowie uchwały. Raz jeszcze.

„Jak wiadomo, powaga rzeczy osądzonej wiąże się z tzw. prawomocnością materialną, wywołującą funkcjonowanie zakazu ne bis in idem, czyli – według przeważającego stanowiska doktryny – zakazu zarówno wszczynania kolejnego postępowania o ten sam czyn tej samej osoby, jak i kontynuowania tego samego postępowania mimo jego prawomocnego zakończenia, chyba że wyraźny przepis ustawy na to zezwala, np. odnośnie do postępowania kasacyjnego [zob. np. S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2008, s. 446; J. Tylman (w:) T. Grzegorczyk, J. Tylman: Polskie postępowanie karne, Warszawa 2007, s. 199; J. Grajewski (red.) Prawo karne procesowe. Część ogólna, Warszawa 2009, s. 176; R. Kmiecik, E. Skrętowicz: Proces karny. Część ogólna, Warszawa 2006, s. 251]. Nie każde jednak orzeczenie formalnie prawomocne, a więc niepodlegające już dalszemu zaskarżaniu i kontroli w drodze zwykłych środków odwoławczych, cechuje też prawomocność materialna ze skutkiem ne bis in idem. Jedynie orzeczenia merytoryczne (materialne), czyli rozstrzygające o przedmiocie procesu, a więc w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, co dotyczy wyroków skazujących, uniewinniających i warunkowo umarzających postępowanie, nabywając cechę prawomocności formalnej, stają się zawsze także materialnie prawomocne i stwarzają pojawianie się zakazu ne bis in idem. Przy orzeczeniach formalnych, rozstrzygających tylko o dopuszczalności procesu, a więc umarzających postępowanie, sytuacja wygląda inaczej. Jeżeli podstawą takiego formalnie prawomocnego umorzenia jest przeszkoda procesowa o charakterze nieusuwalnym (bezwzględna), w tym także materialnoprawna, to z uwagi na jej charakter orzeczenie takie nabierze cech prawomocności materialnej z powyższym zakazem jako jej skutkiem. Gdyby jednak była to usuwalna (względna) ujemna formalna przesłanka procesowa, to zakaz ten funkcjonował będzie jedynie w zakresie, w jakim przesłanka ta nadal będzie przeszkodą nieusuniętą. Próba ponownego wszczęcia postępowania o to samo lub jego kontynuowania mimo umorzenia musi wówczas spotkać się z reakcją eliminującą to postępowanie, z tym że podstawą odmowy wszczęcia lub umorzenia obecnego postępowania nie powinna być teraz ta istniejąca nadal ujemna przesłanka procesowa, która już uprzednio spowodowała umorzenie procesu, lecz właśnie przesłanka rzeczy osądzonej, jako że układ procesowy, co do którego już raz prawomocnie się wypowiedziano, nie uległ zmianie. W razie usunięcia tego, co stanowiło ongiś przeszkodę powodującą umorzenie procesu, powstaje nowy układ procesowy, już bez tej ujemnej przesłanki, umożliwiając ponowne postępowanie o to samo i wobec tej samej osoby, która była oskarżona w umorzonym uprzednio postępowaniu, bez potrzeby wzruszania prawomocnego orzeczenia o umorzeniu procesu.

Powyższe odnosi się do orzeczeń sądowych. Natomiast w razie umorzenia postępowania przygotowawczego sytuacja wygląda jednak inaczej. Jeżeli powodem prawomocnego umorzenia postępowania in personam była względna, czyli usuwalna, przeszkoda procesowa o charakterze formalnym (np. odmowa uchylenia immunitetu osobie, którą uczyniono – nie wiedząc o immunitecie – podejrzaną lub brak wymaganego wniosku o ściganie), to ustanie tej przeszkody (np. ustanie immunitetu bez jego uchylania czy złożenie wniosku o ściganie po prawomocnym umorzeniu) pozwala na ponowne wszczęcie postępowania o to samo. W pozostałych sytuacjach, bez względu na przyczynę umorzenia, nie można ani ponownie wszcząć tego postępowania, ani go kontynuować co do tego samego czynu tej samej osoby, gdyż oskarżyciel publiczny, przez takie umorzenie i w zakresie czynu, którego ono dotyczy, traci prawo do oskarżania danej osoby o ten czyn, z uwzględnieniem – o czym wcześniej była mowa – zasady niepodzielności przedmiotu procesu i tożsamości czynu w ujęciu określonego zdarzenia faktycznego. Traci on jednak prawo do oskarżania kogokolwiek także wtedy, gdyby umorzono postępowanie przygotowawcze „w sprawie”, a następnie bez podejmowania tak umorzonego postępowania (art. 327 § 1 k.p.k.) przedstawiono zarzuty określonej osobie i wystąpiono z oskarżeniem przeciwko niej albo po umorzeniu postępowania przeciwko określonej osobie, nie podejmując postępowania, przedstawiono innej osobie zarzut popełnienia danego czynu i wniesiono akt oskarżenia, gdyż w obu tych wypadkach kontynuowano proces w sprawie uprzednio formalnie prawomocnie umorzonej, choć w takiej sytuacji, z uwagi na brak tożsamości podmiotowej, nie można mówić o prawomocności materialnej i zakazie ne bis in idem (zob. M. Rogalski: Przesłanka…, s. 482-483).

Powyższe wskazuje, że utrata prawa do oskarżania przez oskarżyciela publicznego, jako konsekwencja umorzenia postępowania przygotowawczego, staje się odrębną przeszkodą procesową dla kontynuowania, jak i dla powrotu do umorzonego dochodzenia lub śledztwa, ale też, że jest ona jednak przeszkodą względną, czyli usuwalną. Jej wyeliminowanie może bowiem nastąpić przez podjęcie umorzonego postępowania (art. 327§ 1 k.p.k.) lub jego wznowienie (art. 327 § 2 k.p.k.) albo uchylenie prawomocnego postanowienia o umorzeniu jako niezasadnego przez Prokuratora Generalnego (art. 328 k.p.k.), jeżeli tylko decyzje te podjęto zgodnie z prawem. Każda z nich powoduje, że oskarżyciel publiczny może kontynuować umorzone ongiś przez siebie postępowanie przygotowawcze i tym samym odzyskuje prawo do oskarżania. W konsekwencji, jeżeli po umorzeniu dochodzenia lub śledztwa oskarżyciel ten, nie sięgając po instytucje wskazane w art. 327 lub w art. 328 k.p.k., występuje z oskarżeniem, sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na fakt uprzedniego umorzenia postępowania przygotowawczego i utratę przez oskarżyciela prawa do oskarżenia (art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.). Gdyby po takim prawomocnym umorzeniu postępowania przez sąd oskarżyciel ponownie wystąpił z oskarżeniem, bez uprzedniego odzyskania prawa do oskarżania w trybie wskazanym w art. 327 § 1 i 2 lub art. 328 k.p.k., to do umorzenia postępowania przez sąd powinno teraz dojść już w oparciu o przesłankę rzeczy osądzonej (art. 17 § 1 pkt 7 in princ. k.p.k.), jako że sprawa ta, przy istniejącej nadal tej samej przeszkodzie procesowej, została już raz prawomocnie osądzona. Jeżeli natomiast ponowne oskarżenie o ten sam czyn następuje po prawidłowym zastosowaniu wskazanych instytucji, w wyniku których odżywa prawo oskarżyciela publicznego do oskarżania, to do tego postępowania nie może odnosić się poprzednie sądowe postanowienie o umorzeniu procesu, jako że nie istnieje już ujemna przesłanka procesowa, która była powodem tamtego umorzenia.”

źródło: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-kzp-21-09-postanowienie-sadu-najwyzszego-520616550

Przekonać organy skarbowe. Błąd formalny a kwestie materialne. Sprzedaż wysyłkowa. Przypadek amazon.

” Po drugie w przypadku ewentualnego sporu z fiskusem warto spróbować wytłumaczyć istotę problemu oraz zasygnalizować, że umieszczenie na fakturze niewłaściwego numeru identyfikacji podatkowej stanowi wyłącznie błąd formalny. W tym przypadku należy zaznaczyć, że sprzedawca dopełnił pozostałych warunków o charakterze materialnym, w tym ten najważniejszy, czyli dostawę towaru za granicę. Pomocne może okazać się orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 15 września 2016 r., sygn. akt C-518/14), w którym sąd potwierdził, że błędy formalne (np. w postaci braku NIP-u na fakturze) są mniej istotne niż spełnienie pozostałych warunków o charakterze materialnym. „

źródło: https://ksiegowosc.infor.pl/podatki/vat/rozliczenia-vat/2980887,2,Sprzedaz-na-Amazon-problem-z-rozliczaniem-VAT.html

art 44 1 7 kks – odnosi się to np. do zawieszenia w związku ze sprawą administracyjną?

Kiedy to dodano? W 99roku tego nie było.

Można wyobrazić sobie, że w niedługim czasie wskazana regulacja może także zostać poddana ocenie co do jej zgodności z Konstytucją.

https://palestra.pl/pl/czasopismo/wydanie/9-10-2013/artykul/konstytucja-rzeczypospolitej-polskiej-a-wplyw-wszczecia-postepowania-karnoskarbowego-na-przedawnienie-zobowiazania-podatkowego


3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem podjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcia naruszają prawo. Okoliczności przedmiotowej sprawy dowodzą, że Skarżąca była rzetelnym podatnikiem, zaś organ podatkowy nadużył prawa. „

WSA https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/orzeczenia-sadow/i-sa-wr-365-19-badanie-przez-sad-zasadnosci-wszczecia-522819414

” W art. 44 § 7 K.k.s. została uregulowana instytucja tzw. spoczywania biegu przedawnienia. Zgodnie z tym przepisem, przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zauważyć należy, że, w przypadku określonym w cytowanym przepisie, wstrzymanie biegu przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego następuje niezależnie od tego, w jakiej fazie znajduje się prowadzone postępowanie karne skarbowe (in rem czy in personam). „

pismo PK do TK

PG VIII TK 94/14 K 31/14

https://pk.gov.pl/wp-content/uploads/2015/07/e41478f3fc1f4512bc1132a66e6dbf15.pdf

” Odnośnie do przedawnienia karalności wykroczenia skarbowego, to termin podstawowy wynosi rok (art. 51 § 1 zd. 1 k.k.s.). Zawieszenie postępowania karnoskarbowego nie powoduje wstrzymania (spoczywania) biegu terminu przedawnienia karalności przestępstwa (wykroczenia) skarbowego, na podstawie art. 44 § 7 k.k.s. Z jednej bowiem strony, to przepis prawa musi uniemożliwiać wszczęcie lub kontynuowanie wszczętego już postępowania, a nie przeszkoda natury faktycznej.

Z drugiej strony, art. 114a k.k.s. „[…] nie stanowi o obowiązku zawieszenia postępowania karnoskarbowego, a tylko o możliwości takiego zawieszenia (verba legis: «postępowanie […] może być także zawieszone»). Organ tudzież sąd, jakkolwiek są kompetentne zawiesić postępowanie w oczekiwaniu na prejudykat, mają prawo je prowadzić. Wynika z tego, że nie zachodzi tu sytuacja, aby przepis ustawy nie pozwalał na dalsze prowadzenie postępowania (G. Łabuda

Kodeks karny skarbowy. Komentarz, LEX/el 2009, nr 8013, komentarz do art. 44). W konsekwencji, podstawowe terminy przedawnienia karalności biegną niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe toczy się, czy też zostało zawieszone.

źródło:

http://orka.sejm.gov.pl/stanowiskaTK.nsf/nazwa/Stanowisko_K_31_14/$file/Stanowisko_K_31_14.pdf

TK Warszawa, dnia 21 stycznia 2016 r. Sygn. akt K 31/14 BAS-WPTK-2611/14